Ondernemers

Uitgelicht

Eva Wegman

Meester coupeur

Fotografie/interview: Vincent Kuyvenhoven

Eva Wegman’s vinden we in haar atelier staande achter een grote tafel waar ze met potlood, naalden, linialen en pasbustes vormloze stof tot draagbare vormen weet te smeden. Elders in de ruimte zien we een groot scala aan machines opgesteld, die zowel snijden als boorden kunnen maken in een enkele druk op een van de pedalen op de grond. We schuiven bij haar aan om even mee te kijken en vergaren ons graag van haar verhaal.

Waar ben je momenteel mee bezig?
Voor een balletdanseres, ben ik korsetten aan het maken. Ze moeten heel precies en straks zitten. Op het vel hier op tafel zie je de patronen van haar lichaam, deze teken ik eerst uit en gaandeweg noteer ik de aanpassingen erbij, zoals een stukje meer rug of iets meer derrière. Het tekenen, modelleren en passen is een soort boetseren, tot het uiteindelijk goed zit. Elke keer als ze het dan even aandoet om te passen zie ik ineens hoeveel er nog moet veranderen. Soms is het echt kwestie van moed verzamelen en doorgaan maar dat hoort erbij.

Hoe is de passie voor jou werk ontstaan?

In een collectief begon ik als performer en danser, voornamelijk voor commerciële partijen, We maakten gekke kostuums en enorme jurken met lange vlechten om bijvoorbeeld Rapunzel te spelen.

Ik ging een technische opleiding doen als meester coupeur. Daar heb ik echt geleerd hoe te bouwen om zowel gangbare kostuums als afwijkende kostuums te maken. Hoe kan bijvoorbeeld iemand met een bochel toch een superslik jasje krijgen?

De opdrachten die je dus krijgt zijn lopen best uiteen, vind je dat niet lastig?
Ik ben nu bezig met een klus voor een bedrijf dat grote tenten maakt voor het circus en de Parade. Tussen de houtbewerkers zitten we grove zeil in grote stukken onder industriële naaimachines door te trekken, maar vandaag werk ik weer in detail op een korset. Ik vind het heel fijn dat ik niet te eenzijdig werk, van alles door elkaar, spelend op verschillende schalen. Zonder die variatie zou ik helemaal gek worden.

Kon je gemakkelijk opdrachten krijgen na je studie ?
Ik ben altijd erg enthousiast geweest over mijn werk en daar worden mensen dan ook weer blij van, zo steek ik blijkbaar mensen aan samen te werken.

Opdrachten voor particulieren soms best lastig omdat het een specifieke manier van werken is.

Wanneer iemand voor zijn of haar trouwerij een pak wil bijvoorbeeld liggen ver verwachtingen soms onrealistisch hoog. Mensen hebben een plaatje in hun hoofd hoe het er uit moet zien, daar hebben ze veel geld voor over en het draagt allemaal bij om er de mooiste dag van hun leven te maken. Bij de details van de bruidslingerie lukt het niet altijd de ongewenste vetrolletjes glad te krijgen omdat daar ruimte voor gemaakt moet worden. De magie van mijn vingers is dan helaas ontoereikend.

Werk voor kostuums voor het theater daarentegen doelt op grotere vormen en expressies. Mijn huidige opdrachten komen voornamelijk uit de Theater en Dans wereld.

Werk je voor theaters meer in teamverband dan voor werken voor een particulier?

Nou, grotendeels zit ik dan wel op mijn atelier te werken en zijn de acteurs in de studio bezig. Bij de try-outs en doorpass ben ik wel bij maar voor de rest valt dat dus wel mee, hoewel ik dat wel erg leuk zou vinden meer betrokken te zijn. Als ik meedraai met filmproducties is het anders, dan ben ik meer op de set bezig. De afwisseling is dan weer heel erg fijn, om altijd op sets te staan lijkt me ook zwaar, best intense plekken zijn dat.

Welke dromen heb jij?
Dat verschilt. Een half jaar geleden heb ik een tijdje veel met latex rubber gewerkt. Ik werd gevraagd daarmee te werken voor een opdracht, en heb daar eerst goed in moeten duiken om het aan te leren en het materiaal meester te worden. Dat werkt heel anders dan met stof, er treedt een chemische reactie op om de materialen met elkaar te verbinden. Ik kreeg daar toen best veel opdrachten mee, tot aan de fetisj wereld aan toe.

Heb je niet het gevoel dat je ondanks alle richtingen die je opgaat van uiteenlopende opdrachten juist een specialisme kiezen?

Ik ben heel klassiek opgeleid en daarmee heel precies leren werken. Hoe de juiste verhoudingen te vinden in de snee van een pak en hoe de wol naar het lichaam kan staan. Ik waardeer deze technieken maar het is niet mijn sterkste kant. Ik vind het veel leuker iemand te verkleden als paard dan iemand in een drie delig pak te stoppen. Het extreme vind ik toffer, daar voel ik me vrijer, en zijn minder regels dan bij het maken van een pak. Maar minder regels betekend ook elke keer weer het wiel opnieuw uitvinden, dat is eveneens stressvol. Voor een horror-theater stuk moest ik een strakke bruidsjurk maken waarin iemand een kungfu gevecht had met een tegenspeler. De jurk kwam elke show opnieuw onder het bloed te zitten, het was interessant uit te vinden hoe dat het beste kon werken. Hier hangt een foto van een man waarvan de ene schouder 8 cm hoger zit dan de ander. Zo’n jasje wordt dan op een bijzondere wijze aangepast om het toch te laten lijken.

Je werk is heel tijdrovend, daarmee ben je best beperkt in het aannemen van opdrachten, heb je mensen voor je werken?

Bij opdrachten werkt het voor mij goed als ik er helemaal in kan stappen, anders werkt het niet. Ik deel de ruimte nog met een ander meisje, soms werken we samen aan opdrachten. Nu heb ik gelukkig een paar vaste dagen voor bepaalde opdrachten, zoals met het werken aan de tenten. Het seizoen komt er gelukkig weer aan, dan wil iedereen dat zijn tent er weer goed voorstaat.