Ondernemers

Uitgelicht

Sylvan Steenhuis

Tekst/Fotografie door: Vincent Kuyvenhoven

Als we binnenlopen in het atelier schalt Leonard Bernstein door de speakers. De middagzon wurmt zich door de breedte raamstroken een ruimte in waar het meerendeel van de interieurstukken voorzien is van wielen. Van boucend op een bal, tot hangend aan het plafond praten we over het belang van spelen voor volwassen. De ‘Playful Revolution’ zou volgens Sylvan Steenhuis een oplossing zijn voor een meer aangename wereld.

Jou atelier/werkruimte ziet er weer heel anders uit dan de anderen, wat doe je hier?
Ik werk voor de dagelijkse kost veel voor film en tv als set-dresser. Voor ING doen we nu een campagne waar dezelfde persoon in elk shot een andere ondernemer is. Het ene shot is hij een superman, en de andere keer een werkman, of een kapster. Een productiemaatschappij huurt mij dan in, ik hoeft zelf die concepten niet te verkopen, dat vind ik wel prettig.

Je werkt dus commercieel en niet commercieel waar je wat geld mee kunt verdienen?

Die commerciële klussen gaan het hele jaar wel door, mijn eigen werk zijn wat meer seizoen gebonden zoals festivals. Binnen mijn eigen werk is het thema gericht op ‘spelen’. Ik ben naar de theaterschool in Utrecht gegaan voor een opleiding ‘Interactie’. ‘De spelende mens’ is de drijfveer en het uitgangspunt van mijn werk. Binnenkort ga ik met een camper naar Aarhus in Denemarken, daar vind een speelcongres plaats. Allerlei mensen komen daar samen die werkzaam zijn met interactie en spelontwerp. We komen daar samen om nieuwe ideeën uit te wisselen. Er zijn zelfs echte spel ‘geleerden’. Ze hebben mij gevraagd een kick-off te doen in de vorm van oefeningen met groepen mensen waar improvisatie, theatersport en balletjes overgooien allebei facetten van spelen uit lichten.

Is spelen een middel meer verbinding te maken tussen mensen?
Jazeker. Als je in een spelende staat komt sta je vanzelf veel meer open voor interacties met anderen. Het is  middel jezelf te ‘triggeren’ iets te doen wat niet direct voor de hand ligt.

Ik heb hier bijvoorbeeld een karretje staan wat ik laatst gebruikt heb voor een groot feest. Midden op de dansvloer rollen we een net uit en gaan badmintonnen, of met een ballen spelen. Ook een dansvloer kan een speelveld zijn waar iedereen meteen meedoet. In principe kun je overal spelen.

Waar komt deze passie voor spelen vandaan?
Als kind speel je als vanzelfsprekend, en ergens leer je dat af, het wordt stelselmatig als je opgroeit van je gevraagd je te gedragen op een andere manier. Ik heb dat nooit volledig geaccepteerd denk ik, om ‘to get real’ te worden. Je zou kunnen zeggen wanneer je met spelen stopt, ook een stukje van je kind-zijn wordt  ingeleverd. Terwijl het helemaal niet nodig is om te stoppen met spelen.
Op een gegeven moment wil je als adolescent ‘cool zijn’ en niet meer kinderachtig gevonden worden. Ik heb het spelen altijd vastgehouden en nu kan dit bij volwassen weer herintroduceren. Als men elke dag een kwartiertje per dag zou spelen, dan geloof ik dat we een meer aangename maatschappij krijgen. Voor mij is dat het hoogste doel.

En waarom krijgen we dan een mooiere wereld?
Omdat mensen dan gemakkelijker vrij kunnen komen uit vastgeroeste patronen. Dan kun je vrijer omgaan met andere mensen. Spelen is daar een middel voor.

Als je iemand zou mogen uitkiezen om mee te spelen, wie zou dat dan zijn?

Haha! Heeft het zin met iemand te spelen die daar niet voor openstaat, of steek ik mijn energie in iemand die dat wel is er daar ook niet aan heeft?

Wat voor de hand ligt is een politicus of de dictator van Noord Korea en met hem een sportdag organiseren met zijn ministerie…Ik zou hem dan wel laten winnen denk ik.
Spelen is niet alleen frivoliteit of entertainment, er zit meer achter. Tegelijk is dat vaak genoeg een omslag te maken in het gedrag van de speler. Bij de workshops die ik geef komt vaak genoeg los bij mensen individueel. Iedereen geeft zijn eigen invulling aan het spel, daarin ontstaat vaak de reflectieve vraag: Als ik dit gedrag vertoon in het spel, vertoon ik dat ook elders, in mijn relatie, thuis of op het werk?

Raakt dat de kern van wat jou voldoening geeft? 

Als ik terugzie dat mensen zichzelf in het spelen op een andere manier leren kennen wel. Het therapeutische element is niet iets dat ik in een workshop benadruk. Ik wil best een kleine verlichting veroorzaken maar als ik dat zou uitspreken klinkt dat zo serieus en gaat het waarschijnlijk averechts werken. Het blijft wel spelen.

Waarom spelen mensen niet meer als ze ouder worden denk je?
Mensen krijgen meer verantwoordelijkheden, en de activiteiten gaan vaker over presteren. Door de dingen goed te doen krijg je eerder waardering. Misschien vinden volwassenen spelen wel verspilde moeite, om achter een bal aan te gaan rennen, terwijl we massaal op een lopende band rennen in een sportschool. De opbrengst van sport zijn anders, ze zijn eerder gericht om individuele doelen behalen.

Wat vergeten wordt is dat spellen vaak zo leuk zijn dat je vergeet hoe hard je aan het trainen bent.